Նախընտրական կոնսորցիում` ախտորոշումը պատրա՞ստ է

Օրեցօր առավել աշխույժ բնույթ են ստանում խորհրդարանի ընտրությանն ընդառաջ ընդդիմադիր ուժերի համախմբման վերաբերյալ խոսակցությունները, արդեն հայտնվում են առաջին տեղեկությունները այդ ուղղությամբ միջկուսակցական քննարկումների մասին։ Օրինակ՝ «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցության ղեկավար Էդմոն Մարուքյանը հայտարարել է, որ քննարկումներ են ընթանում «Քաղաքացիական պայմանագիր», «Ժառանգություն», «Հանրապետություն» և «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցությունների միջև` նախընտրական միավորման շուրջ, որը կարող է ունենալ նաև հետընտրական հեռանկար և շարունակություն։ Ժամանակի ընթացքում անկասկած ի հայտ կգան թե՛ այդ քննարկումներին միացող հավանաբար նոր ուժեր, թե՛ այլ ուժերի միջև այլ ֆորմատի քննարկումներ։ Այդ տեսանկյունից իրավիճակը միանգամայն օրինաչափ է նախընտրական շրջանի համար։ Առանցքային հարցը տվյալ պարագայում այն է, թե այդօրինակ միավորումների կամ դաշինքների շուրջ քննարկումները ինչ նպատակ են հետապնդում` ռազմավարական խնդիրներ դրված են դրանց հիմքում, թե նպատակները մարտավարական են` ընդամենը լուծել խորհրդարանական ընտրությունների շեմը անցնելու և պառլամենտում հայտնվելու խնդիր, առավել ևս, որ նոր խորհրդարանը կարող է ունենալ անհամեմատ ավելի քիչ թվով տեղեր, քան ներկայիս խորհրդարանն է։

Եթե դրվում են նաև ռազմավարական խնդիրներ, ապա ինչ են ներառում դրանք, սահմանափակվում են միայն իշխանությանը հեռացնելու շրջանակով, թե՞ այդ հարցը ընդամենը մեկն է դիտարկվող տարբեր սցենարների շարքում, որոնք կարող են ենթադրել անգամ առաջին հայացքից տարօրինակ հեռանկարներ և թիրախներ։ Օրինակ, առանցքային չդիտարկել իշխանության հեռացման խնդիրը, այլ աշխատել և քննարկել հասարակական լայն շարժում ձևավորելու հարցը, որը կունենա ոչ թե առաջիկա հինգ-վեց ամիսների նախընտրական կամ հետո մի քանի ամիսների հետընտրական, այլ առաջիկա առնվազն 4-5 տարիների քաղաքական պլանավորում։ Դրանք հարցեր են, որոնք գուցե չկան հանրային շերտերի դիտարկումներում, և քաղաքական միավորների կամ դաշինքների հանրային սպառումը իրականացվելու է այլ չափանիշներով, սակայն խոշոր հաշվով այդ հարցերի պատասխաններից է կախված լինելու այդ ամենի արդյունավետությունը հենց նույն հասարակական շահերի և մարտահրավերների սպասարկման հեռանկարների տեսանկյունից։ Հայաստանի քաղաքական զարգացումների նորագույն պատմությունը, նախկին ընդդիմությունների պատմությունը, անցած ճանապարհը և արձանագրած արդյունքները, ունեցած կորուստները, հանգրվանները, որում այժմ հայտնվել են այդ ընդդիմությունները իրենց առաջնորդների հետ, ահռելի քրիստոմատիական նյութ են Հայաստանում քաղաքականությամբ զբաղվելու հայտ ներկայացրած որևէ ուժի համար, ոչ միայն սխալները չկրկնելու, այլ նաև ընդհանրապես հայաստանյան քաղաքական իրականության տրամաբանությունը հասկանալու և պարզապես նոր սխալներից հնարավորինս զերծ մնալու համար։ Վերջին հաշվով, խնդիրը լոկ այն չէ, թե ինչ ընդհանուր հայտարարի են գալիս ուժերը ապագայի հարցում` լինի դա մոտ, միջանկյալ, թե ռազմավարական հեռու ապագան։

Առաջին հայացքից չկարևորվող, նույնիսկ ուշադրության չարժանացող, բայց երևի առանցքային հարց է այն, թե միավորման կամ դաշինքի հարցեր քննարկող ուժերը ինչ ընդհանուր հայտարարի են գալիս թե՛ ոչ վաղ անցյալի գնահատման, թե՛ ընդհանրապես Հայաստանի իշխող համակարգի ախտորոշման հարցում։ Ի վերջո, հազիվ թե կարողանան հիվանդի հանդեպ քայլերի ընդհանրության գան բժիշկները, որոնք ընդհանուր եզրակացության չեն եկել հիվանդության ախտորոշման հարցում։ Իսկ իշխանության քննադատությունը, իշխանության սխալները, արատները, հանցագործությունները մատնանշելն ու գանձագողությունը պախարակելը որքան կարևոր, արդարացի, հիմնավոր գործ է, այդուհանդերձ դեռևս ախտորոշում չէ։ Իսկ պայքարել մի բանի դեմ, որն ախտորոշված չէ, և պայքարել արդյունավետ, անկասկած շատ դժվար է։ Այդպիսով, մինչ տարածված գաղափարական կամ արժեհամակարգային, կամ արտաքին քաղաքական ընդհանրությունների հենքի մասին խոսելը, միավորման կամ դաշինքների մասին խոսող քաղաքական ուժերը թերևս պետք է կարողանան հանրությանը ներկայանալ նախ իշխող համակարգի ընդհանուր ախտորոշմամբ։ Դա նախ կարևոր է հանրային վստահության համար` որպեսզի հասարակությունը գիտենա, որ գործ ունի իսկապես համարժեք ուժի կամ սուբյեկտի հետ, բացի այդ կարևոր է հանրային վերահսկողության համար, որպեսզի հասարակությունը կարողանա ըստ ներկայացված ախտորոշման էլ չափել քաղաքական այդ սուբյեկտի հաջորդ քայլերը և պահել նրան պատասխանատվության տակ, միաժամանակ այդ ամենը խիստ կարևոր է, քանի որ հենց հանրային թափանցիկությունը և վերահսկողությունն է, որ տվյալ միավորումներին կամ դաշինքներին կարող է զերծ պահել իշխանության արհեստական միջամտություններից և քայքայիչ ներգործության փորձերից։

Իշխանության դեմ առողջ պայքարի գրավականը իշխանության հիվանդության լիարժեք ախտորոշումն է, հետևաբար, եթե առկա է իշխանության դեմ համատեղ պայքարի անկեղծ կամք և մղում, ապա դա կարող է հուսալի լինել, եթե ձևավորվի հենց ախտորոշման եզրակացության շուրջ համաձայնությունից։ Հակառակ դեպքում «բժիշկները» միմյանց վրա են գցելու անարդյունավետ բուժման կամ հասարակության «մահվան» պատասխանատվությունը։

Today's most read news !
  • Մարդը միշտ սիրո կարիք ունի, ու բնավ կարևոր չէ՝ սիրահարվել ես քեզնից շատ մեծի, թե փոքրի. Նարինե Պետրոսյան
  • Ստիպված եղա 35-ամյակս նշել բեմում. Գոհար Հովհաննիսյանը՝ ծննդյան օրն ընտանիքից հեռու լինելու մասին
  • Լինելու է անակնկալներով համերգ. Պրոդյուսերը՝ Ձախ Հարութի մենահամերգի մասին
  • Մաշա Մնջոյան.«Կտեղափոխվեմ, թե՝ ոչ, ապագան ցույց կտա»
  • Անկեղծ ու հետաքրքիր շփումներ հայտնիների հետ. Կայացավ «Step by Step with successful people» ֆորումը
  • Սարգիս Ավետիսյանը տեսահոլովակ է նվիրել արցախյան քառօրյա պատերազմի հերոսներին
  • Բոլորը արգելափակվել են նախընտրական սենյակում
  • Դուք էլ մարդկանց օգտակար եղեք, թող Ձեզ էլ դիմեն․ Սամվել Ալեքսանյան
Comments

Name: