Այն, ինչը քայլ առ քայլ վերացրեց իշխանությունը

Վարչապետ Կարեն Կարապետյանին Գյումրիում վրդովվեցրել էր լրագրողների այն հարցը, թե ինչ երաշխիքներ կան, որ խոստացվող տնտեսական ներդրումները կդառնան իրականություն: Այդ հարցուպատասխանը հետագայում դարձավ մեծ աղմուկի և քննարկումների պատճառ: Իրավիճակի ամբողջ զավեշտը կամ ավելի շուտ ողբերգականությունը երևի թե այն է, որ իրենց դիրքերից իրավացի էին և՛ լրագրողները, և՛ վարչապետը, այսինքն՝ իրավացի էին թե երաշխիքներ պահանջողները, այսինքն՝ վարչապետի հայտարարություններին կասկածողները, և նաև Կարեն Կարապետյանը, որը ուղղակի չգիտեր, թե ինչ երաշխիք տա՝ «բարա՞թ», թե՞ այլ բան: Խնդիրն այն է, որ երաշխիքը քաղաքականության դեպքում, քաղաքական գործունեության դեպքում խոսքն է՝ պաշտոնյան կամ քաղաքական գործիչը ասում է խոսքը, խոստանում է ինչ որ բան, նախանշում է ինչ որ քայլ և դառնում այսպես ասած՝ իր խոսքի պատանդը, և եթե չի հետևում իր խոսքին, եթե խոսքը չի դարձնում գործ կամ գոնե գործընթաց, ապա պատասխան է տալիս դրա համար՝ պատասխան է տալիս հանրության վստահության կորստով և որպես հետևանք, նաև իշխանությունը կորցնելով՝ ընտրության միջոցով:

Սակայն, խնդիրը այն է, որ Հայաստանում չկա այդ տրամաբանական շղթան, այսինքն՝ չկա ընտրություն և պաշտոնյան կամ քաղաքական գործիչը որևէ կերպ պատասխանատու չեն հանրության առաջ, այսինքն՝ չկա պատասխանատվության մեխանիզմ, հետևաբար չի կարող լինել որևէ երաշխիք՝ ընդ որում ոչ միայն վարչապետի, նախագահի, այլ ըստ էության ցանկացածի, անգամ ընդդիմադիր որևէ գործչի դեպքում: Գյումրիում տեղի ունեցած միջադեպի խորքում հենց այդ իրողությունն է, իսկ միջադեպը՝ առկա իրականության ընդամենը տրամաբանական հետևանքներից մեկը, հերթականը:

Համաձայնեք, որ անգամ ընդդիմադիր գործչին կարող ենք հարցնել, թե որն է երաշխիքը, որ իրենք չեն գողանա, և այդ գործիչը չի կարող տալ ավելի հուսալի երաշխիք, քան իշխանության ցանկացած ներկայացուցիչ: Եվ այս խնդրի մյուս, և երևի թե իրավիճակին լիարժեք «ողբերգականություն» կամ գուցե արդեն առանց չակերտների ողբերգականություն հաղորդող մյուս հանգամանքը այն է, որ Հայաստանում իր արժեքը կորցրել է խոսքը՝ պարզ, մարդկային, կամ գուցե ավելի շուտ Աստվածային արժեքը, որով Արարիչը սկսեց ստեղծել աշխարհը: Չէ՞ որ ի սկզբանե Բանն էր, այսինքն՝ խոսքը: Ներկայումս մի բան, որը ժամանակակից Հայաստանում արժեք չունի, որին ժամանակակից Հայաստանում չի հավատում ոչ ոք: Ընդ որում, ակնհայտորեն ոչ միայն իշխանության խոսքերին: Սակայն, սրա պատասխանատուն, առաջնային պատասխանատուն և նույնիսկ մեղավորը հենց իշխանությունն է, այն իշխանությունը, որը երկու տասնամյակ շարունակ հետևողականորեն արժեզրկել է ամեն բառ ու բան՝ մեկ նպատակով. իրականությունը հավասարեցնել իրեն, այն ինտելեկտուալ և արժեքային ցածր նշաձողերին, որ առկա է հենց իր մեջ, որոնցից կազմված է ինքը:

Հետևողականորեն արժեզրկել ամեն ինչ, այդ թվում և խոսքը, համահարթեցված մի պատկեր ստանալու և այդ համատարած արժեզրկման պայմաններում վերարտադրության բոլոր միջոցները «արդարացնելու» համար: Երբ ոչ ոք ոչնչի և ոչ մեկին այլևս չի հավատում, դա իդեալական միջավայր է այնպիսի իշխանության համար, որը հավատում է միայն փողին:

Today's most read news !
  • Երկու թևերի որոշակիացող պայքարը. ինչ է սպասվում հանրությանը
  • Եղբորս մահը երբեք չեմ օգտագործել ինձ PR անելու համար. Գուրգեն Դաբաղյան
  • Ռոբսոն, Դոն Պիպո․Ռուսաստանի հանցագործ աշխարհի հայ ներկայացուցիչներն աջակցում են Կարեն Կարապետյանին
  • «Չեյնջ 2»-ը «Արմենիա Պրեմիում»-ի եթերում կցուցադրվի ապրիլի 4-ից
  • Իմ և ամուսնուս խոսակցություններն երբեմն այնքան բուռն են լինում, որ ասում եմ` վերջ. Զառա Սահակյան
  • Շառլ Ազնավուրը բացահայտել է իր բնավորության գլխավոր հայկական գիծը
  • Վաչե Թովմասյանը` իր և Կարեն Բաբաջյանյանի միջև եղած խնդիրների և չշփվելու մասին
  • Քիմ Քարդաշյանը ցանկանում է ևս մեկ երեխա ունենալ
Comments

Name: